زنان در تاریخ – ۷ آوریل – ۱۸ فروردین

آن ماری شیمل (۷ آوریل۱۹۹۲ – ۲۶ ژانویه ۲۰۰۳) یک شرق شناس و پژوهشگر متنفذ در آلمان بود که نوشته های بسیاری در مورد اسلام و تصوف از خود به جا گذاشت.

در صحنه بین المللی، او از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۹۲ پروفسور دانشگاه هاروارد بود.

او در یک خانواده متوسط و بسیار با فرهنگ پروتستان در آلمان متولد شد. در سن ۱۵ سالگی دیپلم گرفت و سپس به مدت ۶ ماه به طور داوطلبانه برای خدمات کارگری رایش Reichsarbeitsdienst کار کرد. سپس در ۱۷ سالگی به تحصیل در دانشگاه برلین پرداخت که همزمان با سلطه رایش سوم در آلمان و تسلط نازی ها بر اروپا از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ بود.

او در دانشگاه شدیداً تحت تاثیر استاد خود هانس هاینریش شیدر قرار گرفت که به او پیشنهاد داد دیوان شمس تبریزی یکی از بزرگترین آثار جلال الدین رومی را مطالعه کند. در سال ۱۹۴۱ در حالیکه تنها ۱۹ سال داشت مدرک دکترا دریافت نمود. کمی بعد توسط اداره امور خارجه آلمان برای خدمت وظیفه فراخوانده شد و در حالی که تحقیقات کارشناسی خود را ادامه می داد به مدت چند سال به کار در وزارت خارجه آلمان مشغول بود.

پس از خاتمه جنگ جهانی دوم در اروپا در سال ۱۹۴۵ چند ماه در اسارت آمریکایی ها بود تا در مورد فعالیت های سرویس های خارجی آلمانی از او تحقیق شود، اما از هرگونه همکاری با نازی ها مبرا شناخته شد.

در سال ۱۹۴۶ و در ۲۳ سالگی، به سمت استادی عربی و مطالعات اسلامی در دانشگاه ماربورگ آلمان  نائل شد. او در دهه ۱۹۵۰ ازدواج کوتاهی داشت اما نتوانست با زندگی معمولی همخوانی پیدا کند و بزودی به تحقیقات پژوهشی خود بازگشت. در سال ۱۹۵۴ دومین دکترای خود را در رشته تاریخ مذاهب اخذ نمود.

نقطه چرخش زندگی شیمل در سال ۱۹۵۴ بود که به عنوان استاد تاریخ ادیان در دانشگاه آنکارا انتخاب گردید. او ۵ سال را در پایتخت ترکیه به تدریس و غرقه شدن در فرهنگ و رسوم عرفانی کشور گذراند. او اولین زن و اولین غیر مسلمانی بود که در دانشگاه الهیات تدریس می کرد.

در سال ۱۹۶۷،  تدریس علوم هندو-مسلمانی را در دانشگاه هاروارد آغاز کرد و تا ۲۵ سال بعد عضو هیئت علمی این دانشگاه بود.

در دهه ۱۹۸۰ در هیئت تحریریه دایره المعارف مذاهب که تحت نظارت مارسیا ایلیاد در ۱۶ جلد منتشر گردید. در سال ۱۹۹۲، به هنگام بازنشستگی از دانشگاه هاروارد، او لقب پروفسور فرهنگ هندو مسلمان را حفظ کرد. او در این مدت استاد افتخاری در دانشگاه بن نیز بود. پس از ترک هاروارد مجدداً به آلمان برگشت و تا آخر عمرش در سال ۲۰۰۳ در بن زندگی کرد.

وی علیرغم عشقش به فرهنگ اسلام، در تمام عمرش یک مسیحی معتقد لوتران باقی ماند.

شیمل با روش منحصر به فرد خود که با چشم های بسته، شعرهای عرفانی مطول را از بر می خواند به نسل هایی از دانشجویان درس داد. او چند زبانه بود. در کنار آلمانی، انگلیسی و ترکی، او به زبانهای عربی، فارسی، پنجابی و اردو نیز بخاطر علاقه اش به اشکال اسلامی  صحبت می کرد.

او بیش از ۵۰ کتاب و صدها مقاله در مورد ادبیات اسلامی، عرفان و فرهنگ منتشر کرده و به زبانهای فارسی، اردو، عربی و سیندی ترجمه نمود. همچنین شعرها و ادبیات ترکی را به انگلیسی و آلمانی برگردانده است. اما علاقه نهایی او متوجه تصوف و شاخه عرفانی اسلام بود. حتی صوفیان برجسته، او را بعنوان یکی از متخصصین پیشرو در تاریخ و سنن خود می شناسند.